حرف های یک دوست

حرف های یک دوست(47)مسابقه

realbelief — Thu, 26 Jun 2008 08:11:58 GMT

سلام بچه ها!

دیروز بهم جایزه دادن. پارسال توی یه مسابقه ی تصویرگری از قصه های قرآنی شرکت کرده بودم. توی مرحله ی منطقه ای نقاشیم اول شد.که چند هفته پیش یه جشنی به مناسبتش برگزار شد و بهم یه حوله لباسی سبز دادن.یه مسابقه هم بعدش برگزار شد و اونایی که توی منطقه اول شده بودن رفتن مرحله ی استانی. دوباره یه نقاشی دیگه - این دفعه توی محل مسابقات کشیدم. - این نقاشی هم توی استان پنجم شد! دیروز رفتم جایزه ی اونو بگیرم. یه جشن توی تالار فرهنگ بود.وقتی وارد سالن شد برای چند ثانیه حس کردم اشتباه اومدم!می دونید چرا؟! چون همه ی خانم های اون جا و دخترا چادر داشتن. من فقط مقنعه سرم بود.اونم درست حسابی سرم نکرده بودم. سریع رفتم ته سالن نشستم.انقدر دیر رسیده بودم که آخر مراسم بود و می خواستن جایزه هارو بدن!آقایی که اسم برنده هارو می خوند نمی دونم به چه دلیل غیرقانع کننده ای اسم کوچیکه دخترارو نمی خوند!!بعد از این که چندتا مرادی و محمدی و احمدی پیدا شد و مجبور شد اسم کوچیک رو بخونه گفت:"من واقعا معذرت می خوام اسم کوچیک رو می خونم!"

بالاخره اسم منو صدا زدن. جایزه م یه کارت هدیه پونزده هزار تومنی بود.

پی نوشت:دوستان عزیز لطفا از من شیرینی نخواین! چون من شیرینی بده نیستم!

یک دوست

حرف های یک دوست(46)امتحان فیزیک

realbelief — Thu, 19 Jun 2008 07:28:53 GMT

سلام بچه ها!

خب این جور که معلومه کم نیستن دوستایی که می خوان ما دوباره این جا رو راه بندازیم! ای ول! از همه ی بچه هایی که این جا علام کردن یا یه جور دیگه به گوشم رسوندن که علاقمندن تشکر می کنم!

برای شروع یه خاطره ی جالب از بابک براتون میذارم.

فعلا همین

یک دوست

(عکس ۳ دقیقه قبل امتحان)

یه دبیر فیزیکی داریم...یعنی داشتیم...دیزلی...داغون...!! ببین تا چه حد...
از روز اولی که این پاش رو تو کلاس خجسنه و خرم ما گذااااااشت بچه ها اذیتش کردن.
1 - چون لهجه یی داشت زیبااااااااا
2- همه چی بلد بود به غیر از فیزیک
یکی از آزارهایی که به این بند خدا رسوندن بچه ها ( من نبودم به خدا) بشته صندلیش انقدر خورده گچ ریختن که 1 ثانیه که نشست کتش تغییر رنگ داد.
زنگ خورد رفت بیرون هفته ی بعد اول زنگ 2 نمره از کل کلاس کم کرد.
آخه نامرد درس بلد نبود بده...میگفت گوش کنید...فحش میداد به بچه ها دستشم روشون بلند میشد
این بابا روزه آخر گفت یادتونه از اول مهر بلاهایی که سر من میوردید بعد چشماش شبیه این گربه ه تو شرک شدبعد یهو تغییر کرد...حالا نوبت منه ...نابودتون میکنم...نمره بهتون نمیدم...فلان فلانها بچه هام همه اینجوری بودن.
روزه قبل امتحان من که دیدم چیزی نمیفهمم کتاب رو بوسیدم فردا رفتم مدرسه دیدم به من آخرین نفرم... ساعت 10 امتحان داشتیم من 9 رسیدم بچه ها از 7 زنبیل گذاشتن...دیدم این جزوه اونو میگیره ...این از اون اون از این سوال میپرسه... منم خدا استعداد بهم داده از 6 فصل 1 فصل بلد بودم. یکی یکی دبیر شدیم واسه هم توضیح دادیم.
خلاصه رفتیم سر جلسه ...
سوال 1 .... --> (بابک وقتت رو هدر نده ...برو سوال بعد )
سوال 2 .... ---> ( این سوال رو که مطمئن نیسی برو سوال بعد)
سوال 3 ...----> ( ببخشید آقای مراقب این چیه اینجا؟.... این اصلا نبودتو کتاب)
سوال 4 ...---> چقدر خسته شدم... یکم باید صبر کنم تا مغزم آزاد بشه.
خلاصه تا 14 رو رفتم 5 یا 6 تاش رونوشتم اونم ناقص.
سرم رو گرفتم بالا...
ببینید صحنه تو عمرم به این جالبی ندیده بودم
5 6 نفر داشتن تق تق خودکار بالا پایین میکردن....
3 4 نفر در تلاش و کوشش بودن یه مگس رو بگیرن
2 3 نفر سرشون رو صندلی داشتن خرناس میکشیدن
بغلیم داشت رو دیوار خاطره مینوشت.
اینوریمم داشت مثله چی گریه میکرد
گفتم خب جای شکرش باقیه یه آدم حسابی هست.
ااااااااااااان ااااااااااین اههههههههههن....هر چی زووووووووور زدم دیدم خیر اشک من در نمیاد.
این صحنه دیگه اوج خنده بود...
همه جا ساکت بود یکی از بچه ها از خواب پرید بلند شد با صورت رفت تو در...بد تازه بیدار شد فهمید کجاست . باور کنید بلیط اتوبوس در آورد داشت میداد به مراقبه...اصلا اوت....منگ...یعنی شوووووووت
خلاصه بعد از کلی بالا پایین کردن برگه ها پاشدیم تحویل دادیم.

بابک(نویسنده ی مهمان)

حرف های یک دوست(45)

realbelief — Mon, 16 Jun 2008 14:01:42 GMT

سلااااااااااااااااااااااااام!

چه گرد و خاکی!

اوه اوه!

خیلی دلم می خواد یه دستی به سر و روی این جا بکشم ولی باید ببینم هنوزم مثل سابق طرفدار داره یا نه! الکی که نمیشه...

هرکی دوست داره این جا دوباره راه بیفته توی نظرات اعلام کنه! منتظرتونم...

یک دوست

حرف های یک دوست(44) هدبند!

realbelief — Sat, 10 Nov 2007 13:33:18 GMT

امروز شنبه اول هفته ٬ با بدحالی تمام به امید این که هم یه فرجی بشه واسه من که هیچی درس نخونده بودم ٬ هم به خوبی بگذره هم خوش بگذره ( چه توقعات جالبی! نه!؟ ) رفتم مدرسه.

با این طرز تفکر روزم رو شروع کردم و وارد مدرسه شدم. به محض ورودم با فاجعه ای بی نظیر روبه رو شدم و اون این بود که تقریبا همه ی بچه ها یه هدبند مشکی زیر مقنعه سر کرده بودن!!

من واقعا فکر نمی کردم که ممکنه حرف ناظم همه کاره ی مدرسمون این قدر تحویل گرفته شه!

ولی خب... واقعیت تلخ بود... مثل همیشه...

همه از ترس نمره ی انضباط!

ای خدااااا

دوباره من باید می رفتم دفتر ناظم مدسه مون(برای دفاعیه)

پشت بلندگو اسمم رو صدا زد و ازم خواست که توی دفترش منتظرش باشم.

با کمال خونسردی رفتم طبقه ی هزارم!(اغراق برای نشان دادن میزان استبداد!) و منتظر شدم. خودم رو برای هر سوالی که ممکن بود پرسیده شه آماده کردم.

ناظم: نگین تو چرا؟ تو چرا هدبند نزدی؟!؟!؟!؟

من: خانوم یه سوال دارم...

ناظم:بگو...(بسیار مشتاق!)

من: چه کسانی به ما نامحرم هستن؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ناظم: ... چطور؟(من من کنان!) خب معلومه مردها!

من: پس چرا من باید توی مدرسه ی دخترونه حجاب - اونم به این ابهت - داشته باشم؟؟؟؟

ناظم: خب پس دبیرای مرد چی؟ اونا...

من: من فکر می کنم شعورم در این حد باشه که بدون مقنعه جلوشون حاضر نشم!

ناظم: معلومه ٬ ولی خب اگه تو این کار رو انجام ندی بقیه هم از تو پیروی می کنن ٬ نمی شه که!

من: مسئله فقط من نیستم ... همه نباید این کار رو بکنن!

ناظم:نه! باید رعایت شه!! اسمتو نوشتم... حالا ببینم فردا چه جوری میای...

من:قول نمیدم! ببینم خدا چی می خواد! ببینم چی می شه!

نگین

حرف های یک دوست(43)دکمه های مانتوی فائقه!!D:

realbelief — Tue, 30 Oct 2007 15:57:18 GMT

کلاس ما دقیقا بغل آزمایشگاه مدرسه س و از بخت و اقبال بلند ما ۱۴ نفر هم بیشتر نیستیم ٬ در نتیجه به کوچک ترین خواست معلمامون راهی آزمایشگاه میشم!

اون روز شیمی داشتیم. رفتیم آزمایشگاه تا درس جدید رو اون جا آزمایش کنیم. معلم مارو به سه گروه تقسیم کرد تا مثلا خودمون آزمایشارو انجام بدیم.ما (یعنی من ٬دوست جون ٬مهرناز ،سبا و فائقه) گروه اول بودیم. قرار شد اولین آزمایش رو ما انجام بدیم. تا مواد رو پیدا کنیم یه ربع طول کشید! همه هول بودیم! موقع ریختن مواد و آب توی لوله ها تنگ آزمایش کلللللی دردسر کشیدیم.

منم خیس شده بودم هم نارنجی!(از لطف هم گروهیام.)

خلاصه... به هر زحمتی بود. آزمایشارو انجام دادیم و واکنشارو نوشتیم.

بعدش شروع کردیم به شستن وسایل و آزمایشگاه رو بهم ریختیم!! معلممونم خونسرد داشت با مسئول آزمایشگاه صحبت می کرد. بالاخره وقتی کار شستن و تمیز کردن ظرفارو تموم کردیم ٬ برگشتیم کلاس.سر جاهامون نشستیم و معلم هم رفت تا در رو ببنده. همون موقع فائقه از بیرون با سرعت سعی کرد قبل بسته شدن در بیاد توی کلاس. ولی لایه در موند!! معلم سعی داشت در رو ببنده و اونم داشت له می شد!! مانتوش هم به دستگیره ی در گیر کرد و به دلیل شدت تلاش برای وارد شدن دوتا از دکمه های مانتوش کنده شد و افتاد روی زمین!! بچه ها اول با تعجب نگاش می کردن ولی چندلحظه بعد کلاس از خنده منفجر شد...

پی نوشت: روز جلسه ی اولیا و مربیان ٬ برای پدر و مادرها شیرینی و ساندیس تهیه کرده بودن که تلاش ما برای غارت اونا موقع زنگ تفریح به نتیجه ای نرسید!

آوا

حرف های یک دوست(42)شروعی دوباره!

realbelief — Fri, 26 Oct 2007 16:30:47 GMT

دوستای خوبم سلااااام!!

ما دوباره برگشتیم!

خیلی دلم واسه ی این جا و شما تنگ شده بود!

رفتم سراغ پرچونه ها(نویسنده های قدیمی) و ازشون خواستم دوباره همراهم شن ٬ همه موافق بودن! جز دوست یک دوست.

یه تغییرات کوچیک توی تیم به وجود اومده! مهرناز ٬ آوا ٬ آناهیتا و نگین(عضو جدید!!) جزء نویسندگان ثابت هستند! علاوه بر نویسندگان ثابت ٬ نویسندگان مهمان هم داریم که همین جا می خوام معرفیشون کنم!

فاطمه یکیشونه ٬ اگه پست های قبلی مارو دنبال کرده باشین حتما یادتونه که یه خاطره از تصادف با ماشین مامانش برامون نوشته بود!

آنا یکی دیگه از نویسندگان مهمانه! آنا هم تمام مدت توی پست های قبلی به اسم گیگیلی کامنت می ذاشت!

از همشون ممنونم که منو تنها نمی ذارن و همیشه کنارم هستن! خیلی دوستتون دارم دوستای خوبم!

آناهیتا چون دیگه توی کلاس ما نیست قراره خاطره هایی از کلاس خودشون برامون بنویسه با عنوان

" گزارش هایی از کلاس بقلی " !

امیدوارم بتونیم این جا خاطرات خوشی رو ثبت کنیم!

منتظر شماهم هستیم!

یک دوست

حرف های یک دوست(41)

realbelief — Mon, 24 Sep 2007 14:43:18 GMT

سلام دوستای خوبم

اومدم که خدافظی کنم.

می خوام این وبلاگ رو ببندم.

شاید یه روزی دوباره بازش کردم.

شاید...

از همه ی اونایی که توی این مدت همراهم بودن خیلی ممنونم. به خصوص فورگاتن ٬ پیمان ٬ داینای مهربون ٬ زمستونی ٬ بابک ٬ سیاوش ٬ کریزی و همه ی همکلاسیام.

از دوست جون (دوست یک دوست) ٬ آوا ٬ مهرناز ٬ آناهیتا هم خیلی ممنونم که کمکم کردن.

خداحافظتون

یک دوست

حرف های یک دوست(40) کلاسای تابستونی هم تموم شد...

realbelief — Thu, 23 Aug 2007 10:16:10 GMT

سلام!

مدرسه رفتن توی تابستون هم بالاخره تموم شد! نمی دونین چه عذابیه توی این گرما بری بشینی توی کلاسی که هر زنگش باید تند و تند جزوه بنویسی و مثال حل کنی و تست کنکور بزنی!

هزار ماشاءا... که مدرسه مثلا غیرانتفاعیه! از کولر درست و حسابی که خبری نیست! کولرمون هرچند وقت یه بار فوت می کنه که اونم بعد چند دقیقه نفسش می گیره.

کلاسمونم که توی زیر زمین مدرسه ست! دلمون خوش بود به این که یه سال ترقی کردیم مارو از این زیر زمین در میارن ولی خب ... زیادی دلمون خوش بود! حالا گرمارو تحمل می کنیم ٬ فوقش در اثر گرمای زیاد چرت می زنیم دیگه! ولی سر و صدا رو چی کار کنیم؟! سر و صدای چی؟؟ سر و صدای بچه ی فینگیلیه ی مستخدم همه کاره ی مدرسمون! اتاقی که توش زندگی می کنن دقیقا روبه روی کلاس ماست! نزدیکای زنگ دوم این بچه از خواب بیدار می شه و شروع می کنه به ونگ زدن! نمی دونین چه جوری هم ونگ می زنه!!! حالا اومدیم ونگ زدن این فینگیلی هم تحمل کردیم. مامانش نزدیکای ظهر جارو برقیشو روشن می کنه و این جوری می شه که دیگه صدای معلم به ما نمی رسه!!

ونگ زدن بچه و جاروبرقی مادر که تموم می شه مهموناشون از راه می رسن! اونم نه یکی ٬ نه دوتا ٬ ماشاءا... ایلی میان مهمونی!------>

خلاصه نمی دونین چه عذابی بود این یه ماه...

واقعا خدارو شکر که تموم شد!!

یک دوست

حرف های یک دوست(39) اولین روز مدرسه توی تابستون!

realbelief — Mon, 23 Jul 2007 17:20:37 GMT

دوستای عزیز سلام!!

ما دوباره برگشتیم!

امروز اولین روز مدرسه رفتن ما توی تابستون بود.صبح ساعت ۷ خودمو رسوندم به ایستگاه اتوبوس. از دور آناهیتا رو دیدم که دم ایستگاه منتظر بود. براش دست تکون دادم. همزمان یه نگاهی به ورودی مهرناز کردم تا ببینم خبری ازش هست یا نه. درست همون لحظه مهرناز از ورودیشون بیرون اومد. براش دست تکون دادم. هرسه باهم منتظر اتوبوس بودیم. هیشکدوم هم بلیط نداشتیم. آناهیتا یه مشت پول خرد از توی جیبش درآورد:"صبح از مامانم هرچی پول خرد داشت گرفتم!"

چند دقیقه بعد توی کوچه ی "باریکانی" بودیم. کوچه ای که بین بچه های مدرسه ی ما خیلی معروفه و راه همیشگیه ما هستش. داشتم می گفتم که همه با دیدن من توی این لباس مدرسه اونم وسط تابستون تعجب کردن! هنوز به وسط کوچه نرسیده بودیم که مهرناز گفت:"بچه ها! اون فرهمند(ناظم همه کاره ی مدرسه مون(!) نیست؟!" من و آنا یه نگاهی به زن کوتاه قدی که با عجله داشت به ته کوچه می رسید نگاه کردیم و همزمان باهم گفتیم: " اه ه ه ه ه !!" و مهرناز در ادامه ی حرکت ما گفت:" سالی که نکوست از تابستانش پیداست!!"

وارد مدرسه که شدیم اولین چیزی که باعث شد عصبی شیم این بود که دیدیم کلاسمون همون جای قبلیه! یعنی زیرزمین مدرسه! اعصاب همه به هم ریخت ... آخه مثلا خیرسرمون سال سومی این مدرسه هستیم! رفتیم توی حیاط و با منظره ی اجتماع بچه های مدرسه جلوی برد روبه رو شدیم. خیلی زود فهمیدیم که لیست کلاس بندیه بچه هاست. من که تو دلم خداخدا می کردم که ما ۵تا رو از هم جدا نکرده باشن رفتم جلو. اولین چیزی که دیدم اسم مهرناز بود. بعدش هم آناهیتا ... تویه نظر کل لیست و دیدم ولی اسمم نبود! لیست کلاس بقلی رو دیدم. اونجا بودم. همراه دوست جون(دوست یک دوست).

همه از کلاس بندی ناراضی بودن.

ـ آخه کلاس بندیه پارسال چش بود؟!

ـ اه! گند زدن به کلاسا!!

همین جوری داشتیم غر می زدیم که کم کم بچه های دیگه هم رسیدن و اولین چیزی که می گفتن این بود: " کی این کلاس بندیه مزخرف رو کرده!! من نمی خواااااااااااااااام!!"

چند دقیقه بعد فرهمند اومد و گفت که زود باشین صف ببندین. بعدش سبزه کم بود به گل نیز آراسته شد! مدیرمون از راه رسید و شروع کرد به حرف زدن!

زنگ اول "حسابان"

ـ بچه ها! حسابان مثل ریاضی ۲ نیستا! باید حسابی بخونین ... حتی یه تمرین هم نباید از دست بدین. نهایی هستین! باید حسابی بخونین. سخت نیست ولی اگه نخونید همچین سخت می شه که ممکنه حتی بیفتین! خب ... دفتر هم ما ۲تا دفتر ۲۰۰ برگ لازم داریم! حالا دفتراتونو وا کنین که می خوام درس و شروع کنم!!

زنگ دوم "فیزیک"

هوا خیلی گرم بود ... حسابی خوابم گرفته بود و این جوری بودم - - - ->

حدود شونصد دفه خمیازه کشیدم که آخر سر منجر شد معلم فیزیک چپ چپ نگام کنه!

ـ خب ... اگه سوالی نیست درسو شوع کنیم.

ـ خانوم دفتر چند برگ باید بیاریم؟!

ـ فکر می کنم ۲۰۰ برگ خوب باشه ... ولی اگه بیشترم شد چه بهتر!!

فکر کردم اگه این جوری پیش بره و هر معلمی بیاد بگه دفتر ۲۰۰ برگ باید بیارین از فردا باید جای کیف از چرخ دستی یا فرقون استفاده کنم.

زنگ سوم "جبر و احتمال"

معلم نیومده گفت:" بچه ها دفتراتونو وا کنین درسو شروع کنیم!"

ماها که حسابی جاخوردیم همدیگرو نگاه کردیم. یکی از ته کلاس گفت:"خانوم نمی خواین خودتونو معرفی کنین؟!"

خودشو معرفی کرد و گفت:" خب باز کنین تا شروع کنیم."

یکی دیگه گفت:"خانوم نمی خواین یکم درباره ی جبر بگین؟!ما نمی دونیم چه جور درسیه!"

...

بالاخره بعد سوال جواب های ما به یه نتایجی رسیدیم.و معلم درسو شروع کرد.

ماشالا! یه لحظه هم فرصت نداد. تندوتند درس داد!

زنگ آخر "فیزیک" ---->زنگ خواب

من دیگه کارم از این گذشته و به این رسیده بود!

معلم هم تا تونست ٬ تا ثانیه ی آخر درس داد و تمرین حل کرد!!

عجب روزی بود اولین روز مدرسه تو تابستون!

برای سال جدید تحصیلی برای وبلاگ نقشه های جدید داریم. منتظر ما باشید!!

یک دوست

حرف های یک دوست(38) دزدای بانک!S-:

realbelief — Tue, 26 Jun 2007 11:53:18 GMT

این داستان کاملا واقعی و جنایی می باشد و برگرفته از هیچ گونه خیالاتی نیست!

دو روز بعد از امتحانات بود. امتحانات حسابی بهم فشار آورده بودن و من درحال گذروندن اوقات فراغت بودم که با لگد و فریادهای مامان خانوم از خواب ناز پریدم.

خانوم داشتند می گفتند که بریم یه کلاسی چیزی برای تابستون اسم نویسی کنیم.

ـ آخه مامان من بذار کفن این امتحانات خشک بشه چشم! میریم ثبت نام می کنیم.

ولی مگه گوش می داد؟!

به زور خانوم ساعت ۱ بعد از ظهر توی ذلّ گرما از خونه زدیم بیرن. ابتدا برای گرفتن یک کارت کوفتی روانه ی بانک ملی شدیم. نمی دونم گرفتن این کارت چه قدر طول کشید که ساعت ۳:۳۰ شد. حالا هی به مامان خانوم غر می زدم که بریم خونه. ولی مگه گوش می داد؟! ساعت نزدیک ۴ شد که درای بانک روهم بستن و ما هنوز توی بانک بودیم. من نزدیک در خروجی نشسته بودم که یه مرد تپل - حدود ۳۰ ساله - پشت در ظاهر شد. می خواست بیاد تو که نگهبان گفت فردا بیاد. مرده یه نگاهی به من انداخت و گفت: درو وا می کنی؟

منم که از دست مامان خانوم عصبانی بودم و اصلا حوصله ی این یکی رو نداشتم به سرعت سرمو برگردوندم. درهمون لحظه یک نفر می خواست از بانک بره بیرون و نگهبان در خروجی رو که اون مرد نپل پشتش بود رو باز کرد. یه دفه پسره درو محکم هل داد و به زور اومد تو. به دنبالش ۴ تا مرده دیگه که همگی جورابای سیاه زنونه (بسیار بدبو!) به سرکشیده بودن و کلاه به سر وارد شدن. یکی کارد داشت و بقیه هم اسلحه داشتن. همه چی خیلی سریع اتفاق افتاد و من نمی فهمیدم اینا کی هستن. حدود چند ثانیه طول کشید که تازه فهمیدم اینا دزد هستن!

به سرعت به سمت مامانم رفتم و از ترس کنارش نشستم. دزدا فریاد می کشیدن و می گفتن: بخوابین رو زمین! تکون نخورین!! می زنم مغزتو می ریزم زمین!!! همون جا وایستا ... !

یه دفه وجود یه نفرو پشت سرم حس کردم. برگشتم ٬ دیدم که یکی از دزدا با کارد بالای سرم وایستاده! با یه لحن بد به من و مامانم گفت پاشین برین اونور! بعدش مارو به تندی روی زمین هل داد. در ضمن فقط من و مامانم همراه یک مرد با کارکنان بانک توی بانک بودیم. بعد از ۲ دقیقه همه ی بانک رو خالی کردن!!

مدیر بانک حرکتی کرد تا از بیرون رفتن اونا جلوگیری کنه که دزده تهدیدش کرد. "به خدا می زنم بچه هاتو یتیم می کنماااااا!!!!" ولی مدیر بانک بازم مقاومت کرد. بعدش یه دفه یه صدای بلند اومد. من از ترسم نفهمیدم چندتا دعا و صلوات فرستادم! دزده به پای مدیر بانک شلیک کرد و چندتا فحش خیلی بد داد و دررفتن!!(بی ادبا !)

هیچ کس تا ۲ دقیقه تکون نخورد. وقتی دیدیم که رفتن کم کم بلند شدیم و دیدیم پای رئیس بانک پر خونه!! منم شوکه شده بودم. به قدری که حتی گریه م هم نمی یومد. دزدا سیم تلفن رو قطع کرده بودن.

بعد ۱۰ دقیقه پلیس و بعد یه ربع آمبولانس رسید.(رئیس بانک رو به مرگ بود!!)

ماهم تا ساعت ۸ گیر بانک بودیم و توسط پلیسا بازجویی شدیم.

پلیس: خب شما آدرس خونتون رو به ما بدین.

مامانم در کمال خونسردی: نه نمی تونم بدم.

پلیس درکمال ناباوری:چراااا؟!

ـ شاید دزدا آدرس خونه ی مارو پیدا کنن ... اونوقت بیان سروقت ما.

ـ نه خانوم! این پرونده توی آگاهیه. امکان نداره!!

ـ اصلا شاید دزدا بین پلیسا باشن ٬ اونوقت بفهمن ما لوشون دادیم. نه نه! نمی دم!!

پلیس با تعجب(!): دست شما درد نکنه خانوم!

مامانم در کمال خونسردی: خواهش می کنم.

به محض خروج از بانک تمام خبرنگارا روی سرمون خراب شدن. مامانم هم شبیه این آدمای مهم از ترسش عینکشو زد و روسریشم گرفت جلوی صورتش و رفتیم.

آناهیتا